เคย..ได้ยินคนสอนกันมา
ว่าผูกเองต้องแก้เอง
ปัญหาเราสร้างก็เรียนรู้..แก้ไป
จำ..เข้าใจเรื่องนั้นได้ดี
จนวันที่เทอทิ้งไป ชีวิตก็มีแต่ทรมาณ



เมื่อคำว่ารัก มันยิ่งผูกยิ่งพัน
ไม่รู้จะแก้มันอย่างไร
กี่วันกี่คืนที่เทอจากฉันไป ยังคิดถึงเทอเสมอ
เป็นปม..ผูกใจ ฉันไม่คลาย


ร้อยคืนหมื่นวันพันนาที ยังไม่ลืมเทอซักที
ความรักไม่เคยจางไป ยิ่งนานก็ยิ่งเจ็บปวด
มันผูกจนเป็นเงื่อนตาย
มัดใจตัวเอง ทรมาณ ผูกเป็นพัน ทันการ มันลึกจนเกินจะรักใคร
ยิ่งฝังใจไม่มีมีวันเปลี่ยน


นอนกี่คืนกี่ฝันยังเจอ อะไรก็เป็นภาพเทอ
ทั้งๆที่รู้ว่ามันจบไปแล้ว